و من اذغان میدارم که نگاه آن انسان به من،
کفایت می کرد برای سرمستی وصف ناپذیر
اگر چشم عالمی حتی نسبت به من کور می شد،
نزد خود اعتراف میکنم که
فقط به نگاه او نگاه او به خودم
نیازمند بودم و بس.
و من اذغان میدارم که نگاه آن انسان به من،
کفایت می کرد برای سرمستی وصف ناپذیر
اگر چشم عالمی حتی نسبت به من کور می شد،
نزد خود اعتراف میکنم که
فقط به نگاه او نگاه او به خودم
نیازمند بودم و بس.